Με ενδιέφερε να καταλάβω πώς διαφορετικά πεδία γνώσης μπορούν να συνομιλήσουν μεταξύ τους. Πώς μια παρατήρηση της ψυχολογίας μπορεί να συναντήσει ένα φιλοσοφικό ερώτημα. Πώς όσα γνωρίζουμε για το σώμα και τον εγκέφαλο μπορούν να συμπληρώσουν την κατανόηση μιας συμπεριφοράς. Και πώς θεωρίες που γεννήθηκαν σε διαφορετικές εποχές και επιστημονικές παραδόσεις μπορούν, όταν τοποθετηθούν η μία δίπλα στην άλλη, να φωτίσουν διαφορετικές πλευρές της ίδιας ανθρώπινης εμπειρίας.
Η καθημερινή επαφή με το σώμα έκανε αυτή την αναζήτηση ακόμη πιο έντονη.
Μέσα στη σωματική φροντίδα ο άνθρωπος συχνά μιλά. Εκφράζει σκέψεις, δυσκολίες, φόβους, σχέσεις και επαναλαμβανόμενα μοτίβα της ζωής του. Με τα χρόνια άρχισα να αναγνωρίζω στις αφηγήσεις αυτές σημεία επαφής με όσα συναντούσα στη βιβλιογραφία και στη δική μου μελέτη.
Δεν με ενδιέφερε να ερμηνεύσω τον άνθρωπο απέναντί μου ούτε να του υποδείξω τι πρέπει να κάνει. Με ενδιέφερε το ερώτημα που παρέμενε μετά:
Γιατί λειτουργούμε όπως λειτουργούμε και τι χρειάζεται για να κατανοήσουμε καλύτερα αυτό που μας συμβαίνει;
Δεν ξεκίνησα να γράφω επειδή θεώρησα ότι είχα βρει τις απαντήσεις.
Ξεκίνησα να γράφω επειδή ήθελα να καταλάβω.
Η βιβλιογραφία γύρω από την ανθρώπινη εμπειρία είναι τεράστια. Ψυχολόγοι, φιλόσοφοι, νευροεπιστήμονες και ερευνητές έχουν αφιερώσει ολόκληρες ζωές στην εξέταση επιμέρους πλευρών της. Εκείνο που με γοήτευε ήταν η δυνατότητα σύνδεσης αυτής της γνώσης.
Να αναζητώ τα σημεία όπου διαφορετικές θεωρίες συναντιούνται, εκεί όπου διαφωνούν και εκεί όπου η μία μπορεί να συμπληρώσει την άλλη. Και στη συνέχεια να προσπαθώ να τις τοποθετήσω σε μια συνεκτική διαδρομή που να αποκτά νόημα όχι μόνο ως γνώση, αλλά και ως τρόπος παρατήρησης της καθημερινής ζωής.
Αυτή είναι και η βάση της συγγραφικής μου προσέγγισης.
Δεν γράφω βιβλία ψυχολογικών συμβουλών και δεν επιχειρώ να προσφέρω έτοιμες λύσεις. Προτιμώ το δοκίμιο ακριβώς επειδή μου επιτρέπει να εξετάζω ένα ερώτημα από διαφορετικές πλευρές, χωρίς να χρειάζεται να καταλήγω σε μία απάντηση που θα παρουσιάζεται ως κατάλληλη για όλους.
Για εμένα η σειρά είναι διαφορετική:
να αφουγκραστώ, να παρατηρήσω, να κατανοήσω, να αξιολογήσω — και έπειτα να πράξω.
Από αυτή την ανάγκη γεννήθηκε και η «Τέχνη να Ζεις»: μια συγγραφική διαδρομή γύρω από τον εαυτό, τις σχέσεις και τον τρόπο με τον οποίο προσπαθούμε να κατανοήσουμε τη θέση μας μέσα στη ζωή.
Δεν αναζητώ μέσα από τη γραφή έναν «ιδανικό εαυτό» ούτε μια τελική εκδοχή του ανθρώπου που έχει λύσει τις αντιφάσεις του. Με ενδιαφέρει περισσότερο η δυνατότητα να στεκόμαστε απέναντι σε αυτό που υπάρχει χωρίς να βιαζόμαστε να το διορθώσουμε.
Να το παρατηρούμε.
Να αναζητούμε από πού προέρχεται.
Να καταλαβαίνουμε τι εξυπηρετεί.
Και τότε να αποφασίζουμε συνειδητότερα προς τα πού θέλουμε να κινηθούμε.
Η ψυχή δεν βολεύεται στα εύκολα ούτε αρκείται σε όμορφα λόγια. Αναζητά την αλήθεια της, τις συνδέσεις της και το νόημα που κάνει τη ζωή δική της.
