"ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΕΩΜΕΤΡΗΤΟΣ ΕΙΣΙΤΟ"

Μυκηναϊκός Πολιτισμός

 

Ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός πήρε το όνομα του από τις Μυκήνες γιατί ήταν το σπουδαίοτερο κέντρο του και η πρώτη πόλη που ήρθε στο φως στις ανασκάφες που έκανε ο Ερρίκος Σλήμαν το 1876. Ο Μυκηναϊκός Πολιτισμός χρονολογείται από το 1600 π.Χ - 1100 π.Χ και είναι προϊστορικός της Ύστερης Εποχής του Χαλκού. Ο πολιτισμός εξαπλώθηκε στην Κρήτη, στο Αιγαίο και την Ανατολοκή Μεσόγειο, άλλες σημαωτικές πόλεις που αναπτύχθηκε ήταν η Τίρυνθα, η Πύλος, η Βοιωτία ο Ορχομενός και η Ιωλκός.

Κύρια χαρακρηριστικά στην αρχιτεκτονική του ήταν οι επιβλητιλκές ακροπόλεις, οι θολωτοί τάφοι και τα ανάκτορα. Τα ανάκτορα περιβαλόταν από τεράστια τείχη, τα γνωστά Κυκλώπεια που πήραν το όνομα τους από τον τεράστιο όγκο τους καθώς θεωρούσαν ότι μόνο ένας κύκλωπας θα μπορουσε να σηκώσει τους τεράστιους ογκόλιθους, πολύ γνωστή σε όλους μας είναι η " Πύλη των Λεόντων " που βρίσκεται στις Μυκήνες. Υπήρχαν τρείς τύποι ταφικών μνημείων: ο λαξευτός θαλαμοειδής ή θαλαμωτός, ο λακκοειδής και ο θολωτός.

Στην κορυφή της πυραμίδας στην κοινωνία του ήταν ο άναξ, αξιώμα που κληρονομούταν από τον πατέρα στον γιο, τα καθήκοντα του διοικητικά, νομοθετικά και θρησκευτικά και είχε στην κατοχή του τεράστιες εκτάσεις γης. Αμέσως μετά ήταν οι αυλικοί και οι ιππείς (στρατιωτικοί ακόλουθοι).

Στην συνέχεια ακολουθούσαν το ιερατείο με τους τελεστές οι οποίοι διαχειριζόταν την περιουσία των ιερών. Οι ιερείς ήταν υπεύθυνοι για τις θρησκευτικές τελετές.

Ο δήμος, το οργανωμένο ΄σωμα του λαού που του ανήκε το μεγαλύτερο ποσοστό γης και το μοίραζε στους αξιωματούχους σε τεμάχια ανάλογα με τις υπηρεσιες τους. Η ιεραρχία ήταν ως εξής: ο βασιλίας, οι τοπικοί άρχοντες και οι υπάλληλοι του δήμου. Τέλος ήταν οι δούλοι που εργαζ΄ταν είτε για τα ανάκτορα είτε για ιδιώτες.

Οι πρώτες πληροφορίες για την θρησκεία αντλούνται από τους λακκοειδής τάφους που χρονολογούνται την περίοδο 1750-1500 π.Χ. Ωστόσο δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες γιατί οι τελετουγίες γινόταν συνήθως σε υπαίθριο χώρο σε πρόχειρες κατασκευές, σώζεται μόνο το "θρησκευτικό κέντρο" στις Μυκήνες. Βρίσκουμε πολλές ομοιότητες στον Μυκηναϊκό και τον Μινωικό πολιτισμό, όμως με το πέρασμα τον χρόνων η θρησκεία στον πρώτο απέκτησε τον δικό της χαρακτήρα. Πίστευαν στο δωδεκάθεο καθώς σε πολλές επιγραφές αναφέρονται τα ονόματα του Δια, της Ήρας, του Ποσειδώνα, του Ερμή, του Διόνυσου. Τα κύρια λατρευτικά αντικείμενα τον Μυκηναίων ήταν χειροποίητα ανθρωπόρφα ειδώλια συνήθως με τα χέρια προτεταμένα προς τον ουρανό. Μέσα στους τάφους τους τοποθετούσαν κοσμήματα, αγγεία, όπλα και αντικείμενα λατρείας.

Η θυσία των ζώων και η κατανάλωση κρέτος έπαιζε σημαντικό λατρευτικό ρόλο και οργανωνόταν από την διοίκηση. 'Ηταν πολυπληθή συμπόσια μιλώντας για πάνω από 1000 άτομα. Το πιο σύνηθες αγγείο που βράθηκε σε ανασκαφές ήταν αυτό του κρασιού. Αναφορές εμφανίζουν τον άναξ να λαμβάνει προσφορές ανάμεσα σε άλλες θεότητες λάδι. Αύτο του δίνεί θεϊκή υπόσταση όπως κάτι ανάλογο συνέβαινε και στον Μινωικό πολιτισμό.

Η οικονομία τους είχε ανοδική πορεία αν αναλογιστούμε τα ευρύματα των ταφών. Τα ανάκτορα λειτουργούσαν ως κέντρο της διοίκηση τόσο για την επίβλεψη και συντονισμό των αγροτικών περιφερειών όσο και για τον έλεγχο του εμπορίου που είχε εξαπλωθεί μέχρι την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη αλλά και την Σικελία. έκαναν εισαγωγές από την Αίγυπτο όπως ελεφαντόδοντο, κασσίτερο από το Αφγανιστάν και όρεια κρύσταλλο από την Κύπρο. Εξήγαγαν ελαιόλαδο, κρασί, όπλα, ξυλεία με αντάλλαγμα δούλους.

Και στις τέχνες βλέπουμε επιρροές από τον Μινωικό πολιτισμό μέχρι το 1400 π.Χ. Στις τοιχογραφίες χρησιμοποιούσαν την τέχνη της νωπογραφίας, είχαν ανεπτύξει την κεραμική, την υφαντουργία, την επεξεργασία του ελεφαντόδοντου, την μεταλλουργία για την κατασκευή όπλων, την γλυπτική. Ηεπίσημη γραφή από τα ευρύματα είναι η γραμμική Β που αποκρυπτογραφήθηκε από τους Βέντρις και Τσαντγουικ το 1952, οι οποίοι διαπίστωσαν τις ομοιότητες που είχαν οι λέξεις με τις ελληνικές.

Για το τέλος του πολιτισμού έχουν υποθεί: φυσική κατατροφή, εισβολείς, εσωτερική διαμάχη.

 

 

/