"ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΕΩΜΕΤΡΗΤΟΣ ΕΙΣΙΤΟ"

Ο μύθος της Αλκυόνης

 

Η Αλκυόνη ΄κορη του Αίολου αγαπούσε πάρα πολυ τον άντρα της και κάθε φορά που έπαιρνε την βάρκα του και ξανοιγόταν στο πέλαγος είχε μεγάλο άγχος και στενοχώρια. Ο Κύηκας όμως δεν της έδινε σημασία, περηφανευόταν ότι ήξερε πάρα πολυ καλά την θάλασσα και τους ανέμους.

Μια μέρα, η Αλκύόνη είχε μεγάλη ανυσυχία και τον παρακαλούσε να μην πάει για ψάρεμα, εκείνος ήταν ανένδοτος λεγοντάς της ότι ο καιρός ήταν πολύ καλός και η βάρκα του πολύ γερή. Σαν κόρη του Αιόλου ήξερε πολύ καλά πολλές φορές ακόμα και μέσα στον πιο καλό καιρό μπορεί να ξεσπάσει τρομερή καταιγίδα.

Ο κύηκας δεν την άκουσε και ο καιρός χάλασε όταν είχε ήδη ξανανοιχτεί στο πέλαγος. Η καταιγίδα ήταν τρομερή και η Αλκυόνη έτρεξε αμέσως στην ακροθαλασσιά και προσπαθούσε να δεί που ήταν ο αγαπημένος της άντρας. Μετά από ώρα τον είδε να τον φέρνουν νεκρό τα κύματα. 

Πάνω στην απελπισία της πήδηξε από τον βράχο στην αφρισμένη θάλασσα επιθυμόντας να φιλήσει το νεκρό συζηγότης πριν πεθάνει. Ακούγοντας οι θεοί την επιθυμία της, την λυπήθηκαν  και έκαναν την Αλκυόνη και τον Κύηκα ψαροπούλια, τις γνωστές σε όλους μας αλκυόνες.

Τα πουλιά αυτά ζουν σε ζευγάρια και όταν το αρσενικό πάθει κάτι, το θυληκό δίνει τέλος στη ζωή του. Οι αλκυόνες, γεννούν τα αυγά τους το χειμώνα και για να τα κλωσήσουν ο καιρός πρέπει να είναι πολύ καλος και να μην φυσούν άνεμοι. Ο μύθος λέει ότι ο Αιόλος εκείνες τις μέρες δεν αφήνει τους ανέμους να φυσήξουν και να μπορούν τα πουλιά να επωάσουν τα αυγά τους. Οι μέρες αυτές είναι μέσα στην καρδιά του χειμώνα, ανοιξιάτικες και ηλιόλουστες. Αυτές οι μέρες είναι οι γνωστές μας "αλκυονίδες μέρες" και συνήθως είναι προς το τέλος Ιανουαρίου.

/