"ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΕΩΜΕΤΡΗΤΟΣ ΕΙΣΙΤΟ"

Γεννήθηκε σε ένα χωριό της Πάφου της 4 Μαϊουτου 1910 και από μικρή ηλικία εκδήλωσε την αγάπη του για το τρέξιμο.

Γιος αργοτών, ξεκίνησε την αθλητική του καριέρα στη Λεμεσσό της Κύπρου ως δρομέας αντοχής και ημιαντοχής. Η πρώτη του επαφή με τον διεθνή στίβο ήταν στους Ολυμπικαούς του Βερολίνου το 1936. Όμως, ο Στέλλιος Κυριακίδης δεν έγινε γνωστός για αυτό το λόγο. Το κατόρθωμά του είναι μεγαλύτερο και αξίζει να το αναφέρουμε για να μην  ξεχάσουμε τις ρίζες μας.

Σε νεαρή ηλικία μετακόμισαν στην Αθήνα όπου και τον βρήκε ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος. Παρόλα αυτά ποτέ δεν ξέχασε και δεν παράτησε τον αθλητισμό. Σε μια Ελλάδα πληγωμένη από τον πόλεμο και αργότερα από τον εμφύλιο, σε ένα εξαθλιωμένο έθνος, ο Στέλλιος Κυριακίδης με τη δύναμη της ψυχής του και την αγάπη του για την πατρίδα του αποφάσισε να κάνει κάτι για την πονεμένη Ελλάδα.

Μοναδικό του όπλο η αγπάπη του για τον αθλητισμό. 'Ετσι το 1946. σε εκείνα τα μαύρα χρόνια της ιστορίας της Ελλάδας αποφάσισε να λάβει μέρος στο μαραθώνιο της Βοστώνης. Ήταν ένας τρόπος για να βοηθήσει την πατρίδα του και να κάνει γνωστή την κατάσταση που επικρατούσε. Το εγχείρημά του δεν ήταν κάθολου εύκολο, έιχε να αγωνιστεί 5 χρόνια και οι κακουχίες τον είχαν ολοφάνερα καταβάλλει, όμως η φυσική του κατάσταση δεν ήταν κατι που τον απασχολούσε ιδιαίτερα γιατί πίστευε και ήθελε τόσο πολύ αυτή τη ν'ικη. Ένα άλλο εμπόδιο ήταν ο οικονομικός παράγοντας, αν πήγαινε στην Αμερική με πλοίο θα έχανε σημαντικές προπονήσεις, ο μ όνος τρόπος ήταν το αεροπλάνο. Ο μισθός που έπαιρνε ως υπάλληλος της ΔΕΗ ήταν μόλις 50 δολάρια.  Το πολυπόθητο εισιτήριο στοίχιζε 575 δολλάρια. Ο ίδιος λεέι:" Όταν το άκουσα τρελάθηκα. Εκείνη τη μέρα θα πήγα 30 φορές πάνω κάτω τη Σταδίου.." Επιχείρησε να πουλήσει την κουζίνα και το ραδιόφωνο αλλά βρήκε σθεναρή αντίσταση από τη  γυναίκα του παρόλες τις υποσχέσεις που τις έδωσε, εξάλλου το ποσο που θα κατάφερνε να συγκεντρώσει δεν θα έφτανε για την αγορά του εισιτηρίου.  Έτσι στράφηκε προς την ηλελτρική εταιρεία που δούλευε που του είχαν δώσει ήδη 200 δολλάρια και 2 μήνες άδεια. Μετά από μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να πάρει μια επιταγή 1000 δολλάρίων. Τα εμπόδια δεν σταμάτησαν εδώ, η τράπεζα δεν του έδινε συνάλλαγμα και αγανακτησμένος είπε στο διευθυντή: "Τρέχω για την Ελλάδα από το 1933. αγωνίζομαι για τη γαλανόλευκη. δεν είμαι κανένας τυχοδιώκτης". Από την άλλη ο ΣΕΓΑΣ δεν μπορούσε να του εκδώσει βίζα αν χάριν της γνωριμίας του με τον πρόξενο της 4 Απριλίου επιβιβάστηκε στο αεροπλάνο για την Αμερική.

Ο μαραθώνιος της Βοστώνης θεωρείται από τους πιο δύσκολους και ο ίδιος είχε πάρει ξανά μέρος αλλά είχε εγκαταλέιψει για τον πλήγωσαν τα παπούτσια που φορούσε. Εκέι ο Κυριακίδης είχε να αντιμετωπίσει μεγάλους αθλητές της εποχής όπως ο Τζον Κέλι, ο Κένεθ Μπέϊλι και πολλοί άλλοι...

Κάνοντας τις ιατρικές εξετάσεις τον βρήκαν ακατάλληλο να τρέξει καθώς ήταν πολύ αδύνατος, καχεκτικός για ένα τέτοιο αγώνα, χαρακτηριστηκά του είπαν ότι θα πέθαινε στη διαδρομή. Έτσι με δική του ευθύνη υπέγραψε για να λάβει μέρος . Μέχρι τη μέρα του  αγώνα έκανε προπονήσεις και χάρις τον σεφ του ξενοδοχείου που ήταν Έλληνας κατάφερε να πάρει 5 κιλά.

20 Απριλίου του 1946 ήταν η μεγάλη μέρα. Ο Κυριακίδησ στην αρχή φρόντισε να μην  σπαταλήσει δυνάμεις και έμεινε με το τελευταίο γκρούπ αθλητών, μετά από 10 χιλιόμετρα άρχισε να ανεωάζει στροφές και να αφήνει σιγά σιγά έναν έναν τους αντιπάλους του πίσω του. Για να έχει την αίσθηση της διαδρομής είχε βάλει ως σημάδια τα σορτσάκια των συναθλητών του, κτίρια, εκκλησίες, πανεπιστήμια. Στο 40ο χιλιόμετρο ξεπερνά και τον πρωτοπόρο Τζόν Κέλι. Λίγο πρίν τον τερματισμόένας Έλληνας μεγάλος σε ηλικία του φωνάζει : " Για την Ελλάδα Στέλιο μου, για τα παιδιά σου..", ένας άλλος έσκισε μια εφημερίδα και του την έδωσε αντί για λουλούδια. 

Ο Στέλλιος Κυριακίδης τερμάτισε πρώτος κάνοντας πανευρωπαϊκό ρεκόρ και πανελλήνιο που δεν "έσπασε" για 22 χρόνια.

Με τηλεγράφημά του ενημέρωσε την ηλεκτρική εταιρεία: "Ενίκησα με δεύτερον τον Κέλι και τρίτον τον Κοτέ. Αγών σκληρός. Ευτυχής διότι ενίκησα".

Μετά τον αγώνα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τρούμαν κάλεσε των Κυριακίδη και τον Κέλι ως νικητές του αγώνα. 

Όλη η Αμερική μιλούσε για το κατόρθωμα του του Έλληνα, τον αποκαλούσαν  " ο απόγονος του Φειδιππίδη".

Στην εφημερίδα της Βοστόνης «Boston Sunday Post», στις 21 Απριλίου 1946, ο δημοσιογράφος Άρθουρ Ντάφι, σ’ ένα άρθρο του με τίτλο «Η νίκη ανήκει σε δύο έθνη» («Victory Belongs To Two Nations»), θα γράψει: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».

Ο Τρούμαν, έκπληκτος και βλέποντας τον αδύνατο Κυριακίδη ρώτησε τον Κέλι πως έχασε από τον Κυριακίδη. Ο Κέλι του απαντά: 

«Μόνο εγώ έχασα; Κανένας δεν μπόρεσε να τον κερδίσει. Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για έναν ολόκληρο λαό, για μια ιδεολογία…».

Μετά γυρνάει στον Κυριακίδη και τον ρωτά τι επιθυμέι, ρούχα, τρόφιμα, χρήματα; 

Και εδώ φαίνεται το ήθος αυτού του μεγάλου άντρα που δυστηχώς λίγη ξέρουν την ιστορία του.

Ευχαρίστησε τον πρόεδρο και ζήτησε ρούχα και τρόφιμα για τους πεινασμένους Έλληνες, να βοηθήσει την πατρίδα του.

Η εξέλιξη ήταν απίστευτη, από δωρεές Αμερικανών συγκεντρώθηκαν τρόφιμα, φάρμακα, ρούχα και 250.000 δολλάρια , ποσό τέράστιο για την εποχή και ο ίδιος πήγαινε από πολιτεία σε πολιτεία για να μαζέψει και άλλη βοήθεια. Με τη βοήθεια της οικόγενειας Λιβανού 6 καράβια μετέφεραν τη βοήθεια προς την Ελλάδα γνωστή ως "Πακέτο Κυριακίδη" και άνοιξε το δρόμο για το σχέδιο Μάρσαλ.

Στις 23 Μαΐου επέστρεψε την Αθήνα, ένα εκατομύριο κόσμος από Αθήνα και επαρχία ξεχύθηκε στους δρόμους για να τον υποδεχτεί και για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη. Πομπή ξεκίνησε από το αεροδρόμιο μέχρι τον άγνωστο στρατιώτη, τη βουλή των Ελλήνων και το Δημαρχείο Αθηνών. Ο Κυριακίδης δήλωσε " είμαι υπερήφανος που έιμαι Έλλην.."

 Ο μεγάλος αυτός Έλλην διακρίθηκε  από τον Βασιλια των Ελλήνων με το  «Μεγαλόσταυρο του Φοίνικος», από διάφορους Δήμους, από τον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης όπου υπάρχει και γλυπτό με τον Κυριακίδη και δίπλα του το Σπύρο Λούη να του δείχνει το δρόμο.

 Ο Στέλλιος Κυριακίδης πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987. Ο Γιός του με μεγάλη χαρά έδωσε το μετάλλιο του στο μουσείο του Μαραθωνίου δρόμου καθώς ήταν και μοναδικό γιατί μόνο εκείνη τη χρονιά είχαν τοποθετήσει ένα διαμάντι στο κέντρο του.

Η μεγάλη καρδιά και το ήθος αυτού του άντρα δεν μπορούν να αποτυπωθούν μέσα σε λίγεσ γραμμές, αξίζει όμως να αναφερθεί για να αρχίσει να γίνεται γνωστή η ιστορία του και οι νεότεροι να παραδειγματιστούν. Στις ΗΠΑ έχουν γραφτεί βιβλία και έχουν γυριστεί πολλά ντοκιμαντερ.

/