"ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΕΩΜΕΤΡΗΤΟΣ ΕΙΣΙΤΟ"

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης

Επικός ποιητής, γεννήθηκε στη Λευκάδα αλλά η καταγωγή του ήταν από την Ήπειρο. Τελειώνοντας το γυμνάσιο στη Λευκάδα μετά φοίτησε στην Κέρκυρα στην Ιόνιο Ακαδημία. Αφού τελείωσε τις σπουδές του στα δεκαεφτά έφυγε απουδάζοντας νομική στα πανεπιστήμια της Γενεύη, του Παρισίου και της Πίζας. Επιστρέφει για λίγο στη Λευκάδα και αργότερα ταξιδεύει σε πολλές Ευρωπαϊκές πόλεις για να κατασταλάξει στην Αγγλία όποθ και παρέμεινε για πολλά χρόνια.

Το 1853 επιστρέφει στη Λευκάδα οριστικά για να αναμειχθεί στη πολιτική.  Εκλέχτηκε βουλευτής της "Ιονίου Πολειτείας" και για εφτά χρόνια αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των πολιτών των Επτανήσων. Ένα από τα όνειρα του ήταν η ενσωμάτωση των Επτανήσων στην Ελλάδα και η ολοκλήρωση της εδαφικής ακεραιοτητας  της με την απελευθέρωση της Ηπείρου.  Εκλέχθηκε πρώτος αντιπρόσωπος των Επτανήσιων στην εθνοσυνέλευση της Αθήνας. Η πολιτική του πορεία συνέχίστηκε στην Αθήνα μέχρι να παραιτηθέι οριστικά το 1868. 

Στην πολιτική του δράση αλησμόνητη  θα μείνει η ρητορική του ικανότητα. Προσπάθησε να εξαλείψει την ξενομανία και να διώξει την επιροή του έιχαν οι Άγγλοι και οι Βαυαροί στο νεοσύστατο κράτος. Ήταν ανυποχώρητος μπροστά στο έργο του και στους στόχους του. Παρόλο που εγκατέλειψε την πολιτική, δεν σταμάτησε να παρακολουθεί τα πολιτικά δρώμενα καθώς οι στόχοι του δεν είχα ολοκληρωθεί ακόμα.  Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης πέθανε από καρδιακή προσβολή το 1879.

Το έργο του

Στα Γράμματα εμφανίστηκε με την ποιητική συλλογή  "Στιχουργήματα" σε ηλικία 23 ετών. Άλλες ποιητικές του συλλογές είναι το "Μνημόσυνα" και η " Κυρά Φροσύνη". Τα  "Θανάσης Διάκος", "Θανάσης Βάγιας", "Φυγή" και ο "Ασταπόγιαννος" χαρακτηριζόμενα ως δραματικά ποιήματα.  Το τελευταίο του ποίημα  "Φωτεινός" το άφησε ατελείωτο. 

 Έγραψε και πολλά άλλα ποιήματα, ηταν επικοδραματικός στα έργα του που αφορούσαν την  πατρίδα και πιο λυρικός σε αυτά που είχαν πιο υποκειμενική θεματολογία. Ο Βαλαωρίτης είναι περιγραφικός περιγράφοντας τα γεγονότα της αντικειμενικής πραγματικότητας με τόση ζωντάνια που πιστεύει κανείς ότι συμμετείχε ο ίδιος.

/